Sredite Cartera i Nježan čovjek / subota 12.05.2018.

A Somewhat Gentle Man

A Somewhat Gentle Man

Odlična crna komedija. U liftu se u sceni na posteru momački šprdaju s midžetom. Film je prikazan na 16. SFF-u u okviru Panorama programa 2010. godine. Iz žurnala festivala:

Get Carter

Get Carter

Kriminalistički film. Jack Carter (M. Caine) je dobrostojeći plaćenik londonske mafije u neformalnoj vezi s Annom (B. Ekland) čija se svakodnevica promijeni kada mu brat pogine u prometnoj nesreći u rodnom New Castleu, navodno u alkoholiziranom stanju. Jack se uputi bratu na pogreb s namjerom da rasvijetli okolnosti njegove smrti, jer zna da Frank nikad nije pio. Bavio se poslovima izvan zakona, pa Jack sumnja da je riječ o ubistvu. Njegova osobna istraga podzemljem New Castlea vodi ga Cyrilu Kinnearu (J. Osborne), vlasniku pornografskog lanca, Ericu Paiceu (I. Hendry), Kinnearovom šoferu, Margaret (D. White), prostitutki koja se viđala s Frankom, te Brumbyju (B. Mosley), biznismenu koji se obogatio vodeći kockarnice u gradu. Jack susreće i bratovu kćer Doreen (P. Markham), a sve je uvjereniji da iza Frankove smrti ne stoji samo jedan čovjek.

Sredite Cartera, redatelja i scenarista Mikea Hodgesa (Flash Gordon, Terminal Man), minuciozni je spoj film noira, klasičnog trilera, britanskog socijalnog realizma i europskog art-filma. Iako je u središtu zbivanja tipični antijunak koji osvećuje bratovu smrt, gledatelj Hodgesovo ostvarenje doživljava kao svojevrsnu suvremenu inačicu pustolovina Robina Hooda. Realiziran gotovo kao poludokumentarac, film plijeni i vizualnom dosljednošću (kamera Wolfgang Suschitzkog). I muzika Roya Budda na tankoj granici između komornog ugođaja i psihodelije ocrtava višeslojnost filma i glavnog lika u interpretaciji izvrsnog Michaela Cainea, puno izražajnijeg nego u filmovima za koje je osvajao Oscare (Hannah i njezine sestre, Kućna pravila). Snimljen prema romanu Jack's Return Home Teda Lewisa, Sredite Cartera predstavlja jedan od najboljih gangsterskih filmova sedamdesetih čiji ugođaj i mizanscena povremeno podsjećaju na neke od radova Jean-Luca Godara i Michelangela Antonionija.

Komentariši