The Great Ecstasy of Robert Carmichael / Panorama program / jedanaesti SFF 2005. godine

The Great Ecstasy of Robert Carmichael

The Great Ecstasy of Robert Carmichael

Crnjak verzija Trainspottinga s malo ironičnog i crnog humora i s još više nasilja. Mučan, ali odličan film. S, po sjećanju, šokantnim krajem, ali ne šokantnijim od onog iz filma Pleme koji nikad pogledati nećete, a trebali biste. Daklem, ako vam se u Trainspottinga sviđaju oni drogalji bacite oko na ovaj filmić i bez obzira na sve recite nasilju i drogama ne. Vojko V… ne može!:ppp

Iz kataloga festivala:


Veći prikaz

Le grand bain / Open air program / dvadeset i četvrti SFF 2018. godine i Starship Troopers

Le grand bain

Le grand bain

Odlična fil gud komedija. Otiđite u Cinema City i pogledajte ju. Po filmu ćete se definitivno osjećati bolje.

Iz biltena festivala:


Veći prikaz

O2 TV 21.00.

Dobro jedan dječko na webu piše:

Starship Troopers je, za razliku od nekih sci-fi prethodnika, uspio izbalansirati tematske elemente (fašizam, kolonizacija, rat) sa trivijalnim elementima popcorn blockbustera (slab dijalog, jednodimenzionalni likovi savršenih vilica i zuba itd.), Starship Troopers je brutalno zanimljiva satira itekako svjesna poruke koju šalje, pa tako i dvadeset godina kasnije ovaj film biva aktuelan po pitanju ideologija koje tematizira, tj. militantne i fašističke manipulacije umova mladih ljudi, ali i stanovništva, te koloniziranja drugih naroda i nacija. U današnje vrijeme pogotovo, u vrijeme kada vlada masovni strah od drugog, u vrijeme kada se svi zatvaramo unutar svojih nacionalnih i društvenih (kao da ima razlike) granica, kada se kao najveća prijetnja prikazuju izbjeglice koje bježe iz razorenih domova u potrazi za hljebom i boljim sutra; baš danas Starship Troopers pokazuje koliko su ljudi očajna i manipulativna bića. Iako je Verhoevenov film izmješten u daleku budućnost, on uspijeva da nam prikaže kruženje ljudske tragedije ratovanja kroz vrijeme. On je prije svega satirični prikaz Drugog svjetskog rata, jer je to bila Verhoevenova intencija (jasno nam je iz odora koje nose određeni oficiri ili iz grba Federacije), ali i bilo kojeg drugog rata (Vijetnamski, Balkanski, s Bliskog istoka itd.).

Starship Troopers jeste u jednom svom domenu dječiji film: likovi su poput igračaka izašli iz svojih pakovanja pravo u film, bez emocija, uvijek savršene frizure i osmijeha, pa čak i kad im neko blizak umire. Oni jesu smiješni, ali su do bola plastični; oni jesu hrabri, ali su u nedostatku one ljudske toplote; odvažni, ali ne i genijalni.

Verhoeven je u ovom filmu pokazao svoj puni potencijal, pogotovo zbog bliskosti koncepta okupacije, kolonizacije i rata, jer je većinu svog djetinjstva proveo u nacistički okupiranoj Holandiji. Upravo je kvaliteta ovog filma sakrivena u režiserovom pristupu ovoj temi, ali i u domenu akcije i vizuelnih efekata, gdje do tada nije imao ravnog sebi. Jedno je sigurno, Verhoeven je uspio da film, koji bi u drugim rukama završio kao prosječni film B produkcije, učini jednim od najboljih filmova devedesetih godina, kao i jednim od najboljih sci-fi filmova svih vremena. Kao što bi rekao jedan kritičar, Starship Troopers je izuzetno lukvava ratna satira koja u određenoj mjeri čak i nadmašuje (ja bih rekao stoji rame uz rame) Kubrickovog Dr. Strangelovea.

Film se na mapi Movielanda nalazi kao remek-djelo u kvadrantu D3:

Whore's Glory / New Currents program / osamnaesti SFF 2012. godine

Whores Glory

Whores Glory

Jedan od najboljih dokumentarnih filmova koji nikad pogledati nećete.

Muzika u filmu je (i dodatno naglašava svu fantastično prikazanu agoniju 🙁 žena) fenomenalna: OST. A film, nevjerojatno nešto. Segment filma u Faridpuru u Bangladešu je…

Film je prikazan u okviru programa New Currents na osamnaestom SFF-u 2012. godine. Iz kataloga festivala:


Veći prikaz

Film se na mapi Movielanda nalazi u kvadrantu B2:

Das Boot – Director's Cut, Get Carter i Instinct / akcijski utorak 13.11.2018.

Das Boot

Das Boot

TV 1000 21.00.

Das Boot, film redatelja i scenarista Wolfganga Petersena (Troy, The Perfect Storm) jedan je od najuspješnijih njemačkih filmova svih vremena, nastao je prema istoimenom romanu Lothara Gunthera Buccheima, koji je tokom rata bio član posade podmornice U-96.

Godina 1942., njemačka podmornička flota intenzivno je uključena u bitku na Atlantiku čiji je cilj potopiti engleske transportne brodove. Pratimo posadu koja u teškim uvjetima provodi naređenja nacističkog režima čiji kapetan (Jürgen Prochnow) polako gubi vezu sa stvarnošću preispitujući ideologiju režima kojem služi. Kažu jedan od ponajboljih ratnih. Evo i na sljedećem linku na dnu.

HRT2 23.45.

Jedan od najboljih gangsterskih filmova svih vremena, spominjao ga je neko na prethodnim stranicama. Jack Carter (M. Caine) je dobrostojeći plaćenik londonske mafije u neformalnoj vezi s Annom (B. Ekland) čija se svakodnevica promijeni kada mu brat pogine u prometnoj nesreći u rodnom New Castleu, navodno u alkoholiziranom stanju. Jack se uputi bratu na pogreb s namjerom da rasvijetli okolnosti njegove smrti, jer zna da Frank nikad nije pio. Bavio se poslovima izvan zakona, pa Jack sumnja da je riječ o ubistvu. Njegova osobna istraga podzemljem New Castlea vodi ga Cyrilu Kinnearu (J. Osborne), vlasniku pornografskog lanca, Ericu Paiceu (I. Hendry), Kinnearovom šoferu, Margaret (D. White), prostitutki koja se viđala s Frankom, te Brumbyju (B. Mosley), biznismenu koji se obogatio vodeći kockarnice u gradu. Jack susreće i bratovu kćer Doreen (P. Markham), a sve je uvjereniji da iza Frankove smrti ne stoji samo jedan čovjek.

Sredite Cartera, redatelja i scenarista Mikea Hodgesa (Flash Gordon, Terminal Man), minuciozni je spoj film noira, klasičnog trilera, britanskog socijalnog realizma i europskog art-filma. Iako je u središtu zbivanja tipični antijunak koji osvećuje bratovu smrt, gledatelj Hodgesovo ostvarenje doživljava kao svojevrsnu suvremenu inačicu pustolovina Robina Hooda. Realiziran gotovo kao poludokumentarac, film plijeni i vizualnom dosljednošću (kamera Wolfgang Suschitzkog). I muzika Roya Budda na tankoj granici između komornog ugođaja i psihodelije ocrtava višeslojnost filma i glavnog lika u interpretaciji izvrsnog Michaela Cainea, puno izražajnijeg nego u filmovima za koje je osvajao Oscare (Hannah i njezine sestre, Kućna pravila). Snimljen prema romanu Jack's Return Home Teda Lewisa, Sredite Cartera predstavlja jedan od najboljih gangsterskih filmova sedamdesetih čiji ugođaj i mizanscena povremeno podsjećaju na neke od radova Jean-Luca Godara i Michelangela Antonionija.

Film se na mapi Movielanda nalazi u kvadrantu H6:

O2 23.45.

Film Instinct snimljen je prema romanu Ishmael Daniela Quinna u režiji Jona Turtletauba (Dok si spavao, Fenomen). S motivom čovjeka koji je bliskiji životinjskoj vrsti nego ljudima, a uz izvrsnu priču, uspjehu filma pridonose dva glumca oskarovca, Anthony Hopkins (Kada jaganjci utihnu) i Cuba Gooding Jr. (Jerry Maguire).

Antropolog i primatolog dr. Ethan Powell (A. Hopkins) godinama je proučavao gorile u džunglama Ruande sve dok nije postao prihvaćeni član njihove skupine. Nakon što je u džungli ubio nekoliko ljudi, uhapšen je i zatvoren, ali od onda nije progovorio nijednu riječ. Upornošću američke vlade prebačen je u američki zatvor gdje mladi, ambiciozni psihijatar dr. Theo Calder (C. Gooding Jr.) dobiva zadatak procijeniti njegovo stanje i otkriti motive agresivnog ponašanja. No, Powell je tvrd orah koji s Calderom započinje psihološku bitku.

Billy Elliot, Edo Maajka, Bob Dylan i Ovo malo duše / nedjelja 11.11.2018.

Billy Elliot

Billy Elliot

TV 1000 17.20.

Slijede spojleri

…Iz tog vremena Blairovih takozvanih novih laburista (to jest nove radničke stranke koja je sve više ličila na suparničku stranku torijevaca, iliti novih i starih poslodavaca) imamo i jedan film koji je verno odslikao tada dominantnu ideologiju društva čija se socijalna osetljivost i briga o siromašnima sastojala u navodnom pružanju jednakih šansi. Reč je, naravno, o filmu Billy Elliot iz 2000. godine, kojim su se proslavili reditelj Stephen Daldry i tada četrnaestogodišnji glumac Jamie Bell (dobio nagradu Britanske filmske akademije za najbolju ulogu te godine). Sasvim kratko, film prati dve isprepletane priče: jedna govori o slomu štrajka rudara iz 1984/85. godine, pod režimom Margaret Thatcher (što je vreme kada počinje urušavanje države blagostanja ili socijalne države), dok je druga o dečaku iz rudarske porodice Billyju Elliotu koji postaje vrhunski baletan u Kraljevskoj baletskoj akademiji. Faze gušenja štrajka date su paralelno sa fazama dečakovog napredovanja ka uspešnoj baletskoj karijeri. Dečakov prijem u kraljevsku baletsku školu prikazan je paralelno sa slomom rudarskog štrajka. Klasni paralelizam u filmu prati i prikaz dve protivstavljene kulture: visoka kultura oličena u baletu pokazuje se kao nesumnjivo vrednija od kulture pijanih radnika koji uriniraju nasred ulice (ta druga kultura okrenuta je, razume se, ka sportu, pre svega boksu i fudbalu). Film, dosledno u skladu sa blerovskom ideologijom, prikazuje i klasno, pa tako i kulturno pomirenje: na kraju priče vidimo Billyjeve oca i brata, obojica rudari, u gledalištu pozorišta na čijoj sceni se izvodi Labudovo jezero. Film se završava zamrznutim kadrom stasalog Billyja koji kao nosilac glavne uloge u tom baletu istrčava na pozornicu.

To je blerovska slika socijalne pravednosti za kojom tuguje novinarka Guardiana kada priču o Adele sklapa po istoj formuli po kojoj je sastavljena priča o Billyju Elliotu. Ako ste talentovani, zaslužujete uspeh, a društvo je obavezno da vam otvori put ka uspehu i u tome vas podrži. Ako niste talentovani, u redu je da nastavite bedno da živite kao rudar (pre scene u pozorištu, oca i brata vidimo kako se liftom spuštaju u rudarsko okno) ili kao zaposlena u supermarketu gde ćete slagati robu na policama. To su prilike koje vas čekaju, ako niste u stanju, kako to novinarka slikovito kaže, da ih talentom pobedite. Umesto da se postara do poboljša uslove života osoba sa socijalnog dna (u filmu je to rudarsko okno i lift koji ide nadole), država če im omogućiti da kao publika uživaju u visokoj kulturi, kao što vidimo u filmu Billy Elliot, ili u popularnoj kulturi, kada govorimo o Adele. Kompenzacija se tako vrši kroz zadovoljstvo u tuđem uspehu. To zadovoljstvo, međutim, sa sobom implicitno vuče i mirenje sa tim da oni koji nisu uspeli nisu ni zaslužili više od bednog života, jer naprosto nisu bili dovoljno talentovani ni za uspeh ni za pristojniji život.

U jednome je novinarka, ipak, u pravu: i taj socijalno nepravedni aranžman koji je bio na snazi u doba Blairove Britanije jeste bolji od društvenih zidova koji se danas podižu između praktično dve klase – bogatih i siromašnih. Ti zidovi zaustavili su društvenu mobilnost, na šta novinarka patetično, ali s pravom, skreče pažnju u priči o Adele. Nama je ovde, opet, sve to zanimljivo jer jasno pokazuje kako se kroz popularnu kulturu prelamaju refleksije o ozbiljnim društvenim pitanjima, kao što je to pitanje socijalne pravde i u vezi sa tim pitanje socijalne pokretljivosti. Da je pravedno ono društvo u kome je moguća socijalna pokretljivost, u jednom konkretnom aspektu je izrazito sporna tvrdnja, jer podrazumeva da je u redu to što je društvo raslojeno i što jedni žive znatno bolje od drugih. Pravedno bi, u tom smislu, bilo oličeno u ideji da ljudi žive loše ili dobro po vlastitoj zasluzi, te da će oni koji se više trude bolje i živeti. Naravno, ni u Blairovoj Britaniji, a ni u Britaniji u decenijama posle Drugog svetskog rata, to nije bilo tako: sve vreme pripadnost određenoj klasi uticala je, kao i danas, na životne izglede u neuporedivo većoj meri (ako ne i presudno) nego bilo koji lični kvaliteti ili zasluge. Ali, u polju kulture, kako visoke tako i popularne, kreirala se na prelasku iz 20. u 21. vek slika pravednosti kao slika uspeha za snovanog na talentu. To je suština priča o fiktivnom Billyju Elliotu i stvarnoj Adele. Tako se i visoka i popularna kultura, sasvim u skladu sa nekim idejama iz 19. (recimo Matthewa Arnolda) ili 20. veka (recimo Gramscija) o funkciji kulture, kako one visoke tako i popularne, stavljaju u službu prigušivanja socijalnih tenzija i potiskivanja, ako ne i neutralisanja socijalnog nezadovoljstva.

— Dejan Ilić

Film se na mapi Movielanda nalazi u kvadrantu H2:

HRT1 14.00.

Hrvatska je rekla laku noć zdravom razumu.

Zašto tako misli, u emisiji Nedjeljom u dva pojašnjava reper Edo Maajka. Jesu li u Hrvatskoj narodnjaci definitivno pobijedili i ima li šanse za bilo koji drugi oblik svjetonazora i muzike, pogledajte u emisiji Nedjeljom u dva.

Ovo malo duse

Ovo malo duse

FTV 20.45.

Priča o sazrijevanju dječaka u jednom zabačenom selu u Bosni, neposredno nakon 1945. godine, odvija se u porodici udovca Ibrahima. Djeca su dobila maćehu i teško se prilagođavaju na novu situaciju. Obični događaji, i smiješni i tužni, prepuni su nostalgije za nečim toliko bliskim, a toliko nedostižnim.

https://www.youtube.com/watch?v=lw3_mPayUcw

HRT2 23.40.

Joy Division i Zbogom moja konkubino / subota 10.11.2018.

Joy Division

Joy Division

HRT3 23.10.

Dokumentarni film o britanskom postpunk bandu Joy Division, uz muziku, slike savremenog Manchestera kao i onoga iz kasnih sedamdesetih te razgovore koji uključuju trojicu preostalih članova banda.

Joy Division je osnovan krajem 1977. godine, izdao je tri albuma, a samoubistvom Iana Curtisa 1980. band prestaje postojati.

Kad odgledate dokumentarac možete baciti oko i na odličan film Control:

Control / Open Air program / 13. SFF 2007. godine

Film Control se na mapi Movielanda nalazi u kvadrantu C5:

Pink World Cinema 21.00.

Radnja filma se odvija tokom pedeset i tri godine i prikazuje političke i društvene promjene i previranja u Kini u dvadesetom stoljeću, kroz živote dva pjevača Pekinške opere i žene koja se ispriječila između njih.

Junaci Duan i Čeng glumci su kineske opere, specijalizirani za ulogu kralja i njegove konkubine. Upoznaju se 1920-ih kao šegrti u školi glume. Tokom narednih pedeset godina oni i njihov teatar doživjeće prelaz iz feudalizma u komunizam, japansku okupaciju i kulturnu revoluciju.

Film je izuzetno raskošan, pravi spektakl u kom grandioznost produkcije, ambicioznost teme i kulturalna živopisnost nisu zasjenili osnovni motiv – hroniku prijateljstva bačenog u sjenku ljubavnog trokuta.

U Kanu je film nagrađen Zlatnom palmom, a nominiran je i za Oscara za strani film.

Film se na mapi Movielanda nalazi u kvadrantu I5: